Św. Roch, zwierzęta i wielowiekowa tradycja. Odpust w Mikstacie
Powrót
Data publikacji: 20 August 2026

15 i 16 sierpnia w Mikstacie odbyły się uroczystości odpustowe ku czci św. Rocha, których najważniejszym punktem był tradycyjny obrzęd błogosławieństwa zwierząt. Narodowy Instytut Dziedzictwa objął uroczystości patronatem honorowym. Wielowiekowa tradycja odpustu i błogosławieństwa zwierząt jest wpisana na Krajową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego.

Uroczystości rozpoczęły się 15 sierpnia procesją z kościoła farnego do sanktuarium św. Rocha. Po dotarciu na Wzgórze Cmentarne odbyły się nieszpory i dziewiąty dzień nowenny, a następnie całonocne czuwanie przy Najświętszym Sakramencie i relikwiach świętego. O północy odprawiono tradycyjną pasterkę.

16 sierpnia, o wschodzie słońca, wybrzmiały „Godzinki o św. Rochu Wyznawcy”, których tekst pochodzi z 1708 roku. Następnie o godzinie 8.00 odprawiono Mszę św. w intencji gospodarzy o Boże błogosławieństwo w pracy i inwentarzu, a godzinę później rozpoczął się tradycyjny obrzęd błogosławieństwa zwierząt.

W tym roku przewodniczył mu bp Damian Bryl. Pod kropidłem pojawiły się m.in. konie, cielęta, alpaki, psy, koty, króliki, szynszyle, chomiki, kaczki, gęsi, perliczki, papugi, sowa, pszczoły, patyczaki, a nawet ślimak afrykański. Tradycyjnie obrzęd zakończyło wypuszczenie gołębi, symbolizujących Ducha Świętego i pokój.

Choć dawniej na błogosławieństwo przyprowadzono przede wszystkim zwierzęta gospodarskie, dziś dominują zwierzęta towarzyszące. Zmienia się więc charakter procesji, ale sam obrzęd pozostaje niezmiennym elementem mikstackiego odpustu, odbywającego się 16 sierpnia od ponad 300 lat.

Po błogosławieństwie uczestnicy mogli odwiedzić odpustowy jarmark, nazywany w Mikstacie „budami”, oraz posłuchać koncertu. Uroczystości zakończyła Msza św. w intencji dzieci z ich indywidualnym błogosławieństwem oraz procesja powrotna do kościoła farnego.

Tradycja odpustu ku czci św. Rocha i błogosławieństwa zwierząt jest ważną częścią lokalnej tożsamości Mikstatu i przykładem żywego dziedzictwa, które dzięki kolejnym pokoleniom pozostaje obecne we współczesnym życiu wspólnoty.

Skip to content