DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Charakterystyka dziedzictwa kulturowego
          Wielkopolska jest najstarszą z historycznych dzielnic Polski, kolebką jej państwowości. Mieszko I, przyjmując w 966 r. chrzest, wprowadził państwo Piastów w krąg kulturowy Europy łacińskiej. Świadectwem tamtych czasów są romańskie świątynie i rezydencje książęce na Ostrowie Tumskim w Poznaniu (w 2009 r. odkryto tu najstarszą kaplicę chrześcijańską w Polsce), Ostrowie Lednickim, Gieczu i Kaliszu, choć do dziś nie znaleziono palatium w Gnieźnie. Władca z dworem poruszał się między tymi ośrodkami, które w czasie jego pobytu pełniły funkcje stolicy. Około 1040 r. stolicę przeniesiono do Krakowa. Jednak to w podziemiach katedry poznańskiej spoczęli pierwsi władcy, a w katedrze gnieźnieńskiej odbywały się pierwsze koronacje i znajduje się grób św. Wojciecha, którego dzieje opowiadają wspaniałe brązowe drzwi ufundowane w XII w.

          W imieniu króla Wielkopolską zarządza starosta generalny rezydujący na poznańskim zamku, który Przemysł II zbudował na wzgórzu w pobliżu lokowanego w 1253 r. miasta. W XIII-XV w. lokowano tu na prawie magdeburskim setki wsi i ponad 140 miast, z rynkami po środku, w pobliżu których budowano kościoły parafialne. Już w XIV w. w Poznaniu stawiano murowane kamienice, a symbolem władzy komunalnej był ratusz. W ośrodkach powiatów budowano zamki królewskie, a w ośrodkach dóbr ziemskich siedziby biskupie i rycerskie. Zakony kaznodziejskie osiedlały się w miastach, poza nimi zakładali klasztory cystersi. Kościoły zdobiły gotyckie ołtarze, w tym wspaniałe dzieła Mistrza z Gościszowic i tryptyk z Kobylina; z Norymbergii i Niderlandów pochodzą brązowe epitafia.

          Renesans zostawił niewiele śladów. Zniszczeniu uległy rezydencje i ogrody, zostało parę kaplic grobowych, kilkadziesiąt nagrobków, w katedrze gnieźnieńskiej epitafia z węgierskiego czerwonego marmuru. Przetrwały wyposażenia świątyń, w tym obrazy szkoły wielkopolskiej. W Poznaniu zachwyca rozbudowa gotyckiego ratusza (J. B. Quadro), i rezydencja Górków, z arkadowym dziedzińcem i rzeźbionym portalem - pierwszy w Polsce miejski pałac.

          W XVI–XVII w. przybywają protestanci uciekający ze Śląska, Moraw, Czech i państw niemieckich przed religijnymi prześladowaniami. Dla nich tolerancyjna szlachta zakłada nowe miasta lub przy starych lokuje drugie, a nawet trzecie. Wielkopolska przeżywa rozkwit gospodarczy. Aż w 157 miastach działają warsztaty tkaczy i sukienników, których wyroby eksportowane są nawet do Chin. Z uzyskanych pieniędzy szlachta wznosi nowe barokowe pałace i alkierzowe dwory, zakłada ogrody, funduje kościoły i klasztory oraz ich wyposażenie. Mieszczanie budują kamienice i domy o barokowych szczytach, murowane i drewniane ratusze. Z licznych drewnianych i szachulcowych świątyń różnych wyznań do dziś przetrwało ponad 230, drewniany ratusz tylko jeden, pozostałe są murowane.

          2. poł. XVIII w. zaowocowała licznymi klasycystycznymi rezydencjami i parkami. Pałac w Siernikach stał się wzorem dla wielu polskich siedzib. Ich wnętrza zdobiły znakomite polichromie, sztukaterie i wyposażenie. W 1793 r. Wielkopolska znalazła się pod zaborem pruskim. Prusacy urbaniści i architekci unowocześniają zniszczone miasta, projektują typowe budynki. Szczytowe domy zastępują domy kalenicowe, likwidowane są cmentarze przy kościołach.

          W 1815 r., gdy Traktat Wiedeński podzielił Wielkopolskę na dwie nierówne części, cześć zachodnia znalazła się w państwie pruskim, wschodnia pod panowaniem rosyjskim. Kalisz otrzymuje klasycystyczną zabudowę (S. Szpilowski, Fr. Reinstein). Zamieniony w twierdzę Poznań otacza podwójny pierścień fortyfikacji. Polscy i niemieccy ziemianie wznoszą nowe siedziby lub przebudowują stare – powstało ich w różnych stylach ponad 400. Towarzyszą im parki krajobrazowe, aleje i folwarki. Na przełomie XIX/XX w. budowano w zaborze rosyjskim neogotyckie świątynie utożsamiane ze stylem polskim. W zaborze pruskim za taki styl uważany był klasycyzm. Polacy zakładają Kółka Rolnicze, Banki Spółdzielcze, towarzystwa kulturalne. Niemcy budują w 1905-10 w Poznaniu dzielnicę rezydencjonalną z zamkiem cesarskim i budynkami użyteczności publicznej, utrzymanymi w różnych stylach. W miastach pojawia się secesja. Zniszczony przez Niemców w 1914 r. Kalisz stanie się poligonem doświadczalnym polskiej szkoły konserwatorskiej. Do odzyskania niepodległości przyczyniło się zwycięskie powstanie wielkopolskie (1918-19). Integracji trzech zaborów sprzyja w 1929 r. Powszechna Wystawa Krajowa ukazująca w Poznaniu osiągnięcia odrodzonego państwa. Upowszechnia się architektura modernistyczna. Pojawiają się pierwsze wpisy do rejestru zabytków. Po 1945 r. następuje odbudowa Starego Miasta w Poznaniu, liczne świątynie, pałace i dwory są poddawane pracom konserwatorskim. Dzięki funduszom unijnym w ostatnich latach odnowiono m.in. poznańską i gnieźnieńską katedrę, farę, kolegium Lubrańskiego i kościół franciszkanów w Poznaniu. Tworzone są szlaki kulturowe, wychodzą opracowania ukazujące bogactwo zabytków reprezentujących wszystkie epoki. W rejestrze zabytków jest już ponad 6,5 tys. obiektów.