DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Zabytki w regionie
          Pomniki Historii Parki kulturowe
          • Park kulturowy Zespołu Staromiejskiego
          • Zespołu OO. Dominikanów w Jarosławiu
          Inne ważne zabytki regionu
           
          • Baranów Sandomierski pow. tarnobrzeski - manierystyczny zamek wzniesiony na przełomie XVI/XVII w. zapewne przy udziale Santi Gucciego, przebudowany w II poł. XVII w. przez Tylmana z Gameren. Odbudowany po pożarze w 1849 r. i restaurowany w k. XIX w. przez Tadeusza Stryjeńskiego. Zespół zamkowy składa się z rezydencji i bastionowych umocnień. Zamek założono na planie prostokąta z czterema narożnymi, cylindrycznymi basztami, z wewnętrznym dziedzińcem, krużgankami i dwuramienną klatką schodową. Stanowi jeden z najcenniejszych pomników świeckiego budownictwa z czasów Odrodzenia w Polsce.

            sandomierz 205.jpg sandomierz 024.jpg sandomierz 173.jpg sandomierz 182.jpg
            sandomierz 180.jpg sandomierz 204.jpg sandomierz 214.jpg  
          • Bóbrka pow. krośnieński - Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. I. Łukasiewicza powstałe w miejscu najstarszej na świecie kopalni ropy naftowej. Zachowane obiekty z II poł. XIX i XX w.: kopanka „Franek” z 1860 roku (nadal w eksploatacji) – najstarszy zachowany i będący najdłużej w czynnej eksploatacji szyb naftowy na świecie, kopanka Janina, kotłownia z oryginalnym wyposażeniem, kierat z wyposażeniem, kuźnia, warsztat tzw. Dom Łukasiewicza, obelisk z 1872 r.
          • Brzozów - kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego, wzniesiony w latach 1676-86 (dwuwieżowa fasada dobudowana w latach 1718-24), kaplice boczne 1758 r. Barokowa, murowana z kamienia i cegły bazylika emporowa z dwiema parami kaplic kopułowych. We wnętrzu późnobarokowa polichromia iluzjonistyczna z ok. poł. XVIII w. i bogate wyposażenie, m.in. barokowe ołtarze i ambona z końca XVII w.
          • Chotyniec pow. jarosławski - cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy wzniesiona ok. 1600 r., kilkakrotnie przebudowywana. Drewniana, trójdzielna, konstrukcji zrębowej. We wnętrzu wyjątkowo cenny wystrój i wyposażenie, m.in. pięciokondygnacyjny ikonostas z bogatą snycerką - zapewne z 1671 r., częściowo przekształcony w 1756 r. W nawie, sanktuarium i dawnej górnej kaplicy XVIII-wieczna figuralno-ornamentalna polichromia o bogatym programie ikonograficznym. Jedna z najcenniejszych i najstarszych cerkwi w Polsce reprezentująca typ cerkwi trzykopułowej z unikalną arkadową galerią zewnętrzną nad babińcem. Obok drewniana dzwonnica konstrukcji słupowo-ramowej z 1671 r. przeniesiona ze wsi Torki.
          • Dukla pow. krośnieński - kościół parafialny pw. św. Marii Magdaleny wzniesiony w latach 60. XVIII w. z fundacji Jerzego Augustyna Wandalina Mniszcha. We wnętrzu jednorodny rokokowy wystrój i wyposażenie (dzieło artystów lwowskich: zapewne Piotra Polejowskiego i Jana Obrockiego), na które składają się m.in.: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, ambona, ławki, iluzjonistyczne malowidła ścienne oraz marmurowy pomnik nagrobny Marii Amalii z Bruhlów Mniszchowej uznawany za jedno z najwybitniejszych dzieł polskiej rzeźby II poł. XVIII w.
          • Gawłuszowice, pow. mielecki - kościół parafialny pw. św. Wojciecha zbudowany w 1677 r. z fundacji Maksymiliana i Sieciecha Ossolińskich, drewniany, konstrukcji zrębowej. W II poł. XIX w. rozebrano wieżę, przebudowano soboty. Wewnątrz zachowały się portale w kształcie oślego grzbietu nawiązujące do tradycji ciesiołki gotyckiej. Wyposażenie wnętrza z ok. poł. w. XVIII, późnobarokowe z ornamentami rokokowymi, polichromia z 1924 r. autorstwa Vlastimila Hoffmana (przekształcona). Kościół jest przykładem kontynuacji gotyckich tradycji budownictwa drewnianego.
          • Iwonicz Zdrój pow. krośnieński – jedno z najstarszych polskich uzdrowisk wymienianych już w k. XVI w. Za twórcę uzdrowiska uważa się Karola Załuskiego, który w 1837 r. przystąpił do jego odbudowy. Centrum iwonickiego uzdrowiska posiada dobrze zachowany układ przestrzenny oraz stosunkowo jednolity stylistycznie zespół drewnianej zabudowy głównie z 2 poł. XIX w. i 1 ćw. XX w. Architektura ta stanowi jakby swoistą syntezę tzw. stylu szwajcarskiego, z późnoklasycystycznym nurtem rodzimej architektury polskiej. W późniejszej fazie krzyżują się w niej elementy secesji z różnymi formami ciesiołki i budownictwa ludowego.
          • Jasienica Rosielna pow. brzozowski – drewniany, barokowy kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP zbudowany w 1770 r. z fundacji Ignacego Załuskiego, dziedzica Jasienicy oraz jego żony Marianny z Dębińskich. Trójnawowy, konstrukcji zrębowej, z wieżami konstrukcji słupowej. Należy do nielicznych kościołów drewnianych z dwuwieżową fasadą zachodnią, nawiązującą do architektury murowanej.
          • Kalwaria Pacławska pow. przemyski - zespół kościelno-klasztorny oo. Franciszkanów ufundowany przez Andrzeja Maksymiliana Fredrę w 1668 r. Obecny barokowy kościół i klasztor z lat 1770-1775 fundacji Szczepana Dwernickiego z pozostałościami ziemnych fortyfikacji bastionowych z XVII w. Kościół pw. Znalezienia Krzyża Świętego jest transeptową bazyliką z dwuwieżową fasadą. Klasztor kilkakrotnie przebudowywany, trójskrzydłowy z wirydarzem. Zespół klasztorny stanowi nierozerwalną całość z zespołem kaplic i kapliczek (42 obiekty) z lat 1825-75 rozmieszczonych przy dróżkach kalwaryjskich. Zespół kaplic wpisany jest w niezwykle malowniczy krajobraz doliny rzeki Wiar. Równocześnie z klasztorem powstała miejscowość Kalwaria Pacławska pełniąca funkcję zaplecza dla pielgrzymów. Zachował się układ przestrzenny i drewniana zabudowa - m.in. charakterystyczne przysłupowe domy podcieniowe z XIX/XX w.
          • Krasiczyn pow. przemyski - renesansowy zamek wzniesiony ok. 1580 r. dla Stanisława Krasickiego jako zamek bastejowy, przekształcony przez Marcina Krasickiego w 1 ćw. XVII w. w manierystyczną rezydencję magnacką, kilkakrotnie przebudowywany. Zamek typu bastejowego, czworoboczny z czterema basztami w narożach: Boską (kaplica), Szlachecką, Papieską i Królewską, z wewnętrznym dziedzińcem z częściowo odbudowanymi parterowymi arkadowymi krużgankami. Zamek zdobią attyki, wyjątkowy zespół dekoracji sgraffitowej oraz bogate manierystyczne sztukaterie (w kaplicy baszty Boskiej). Wokół park krajobrazowy urządzony w XIX-XX w. (ze śladami dawniejszych założeń geometrycznych).

            Krasiczyn_-_zamek_fot__B__Podubny.JPG
             
          • Krosno – kościół farny pw. Trójcy Świętej gotycki, wzniesiony w II poł. XIV w., rozbudowywany w XV i na przełomie XV i XVI w. i odbudowany po pożarze miasta w I poł. XVII w. Prace zrealizowane w XVII w. przeobraziły bryłę i wnętrze nawy z późnogotyckiej na manierystyczną. Jednonawowy z kaplicami. Bogaty wystrój i wyposażenie są przykładem wielowiekowego patronatu artystycznego krośnieńskiego mieszczaństwa i okolicznej szlachty. Do najcenniejszych dzieł należą: gotycki XV-wieczny obraz Koronacji Matki Boskiej - dzieło krakowskiego malarza Jana Wielkiego, gotycka grupa Pasji, późnomanierystyczne ołtarze, ambona, stalle radzieckie i ławki mieszczańskie oraz unikatowy zespół ponad dwudziestu monumentalnych obrazów sztalugowych z połowy XVII w. wykonanych przez artystów z kręgu Tomasza Dolabelli. Obok kościoła wczesnobarokowa dzwonnica z lat 1637-1651.
          • Krosno – zespół klasztorny oo. Franciszkanów. Gotycki kościół pw. Nawiedzenia NMP wznoszony w kilku etapach zapewne od końca XIII do XV w. W I poł. XVII w. rozbudowany o kaplice boczne. Regotycyzowany po pożarze w latach 1899-1904 przez Tadeusza Stryjeńskiego. Halowy, trójnawowy z parą kaplic przy prezbiterium i kaplicą Oświęcimów przy korpusie. We wnętrzu m.in.: fragmenty średniowiecznych malowideł ściennych, architektoniczne nagrobki renesansowe i manierystyczne (m.in. nagrobek Jana kamienieckiego autorstwa J. M. Padovana z 3 ćw. XVI w.) Kaplica Oświęcimów z lat 1647-48 wg projektu Wincentego Petroniego z bogatą dekoracją stiukową wnętrza autorstwa J. Ch. Falconiego i XVII-wiecznymi obrazami. Klasztor wzniesiony na przełomie XV i XVI w., wielokrotnie przebudowywany.
          • Krosno – zabudowa przyrynkowa głównie z XVI i XVII w., przekształcana w późniejszych wiekach (zwłaszcza po pożarze w 1893 r.). Pierzeja południowa i część północnej – podcieniowe. Kamienica nr 7 zwana Wójtowską z zachowanym renesansowym kamiennym portalem o bogatej dekoracji.
          • Łęki Górne pow. dębicki – gotycki kościół parafialny pw. św. Bartłomieja wybudowany zapewne w 1484 r. przebudowany w XVII w. (m. in. dobudowa murowanej zakrystii) i w II poł. XVIII w. (dobudowa wieży). Drewniany, konstrukcji zrębowej, jednonawowy z wieżą konstrukcji słupowo-ramowej i murowaną zakrystią. We wnętrzu dwa portale gotyckie z końca XV w. i cenne wyposażenie, m.in. renesansowe ławy z XVI w., późnorenesansowa chrzcielnica z pocz. XVII w., ołtarze rokokowe z II poł. XVIII w., późnobarokowa ambona.
          • Łęki Górne pow. dębicki – późnorenesansowy dwór wzniesiony prawdopodobnie w 4 ćw. XVI w., częściowo przebudowany w XIX w., pierwotnie o charakterze obronnym (zachowane otwory strzelnicze). Zachowana bogata dekoracja architektoniczna szczytów w duchu renesansu lubelskiego oraz dekoracja stiukowa zapewne z początków XVII w. w części pomieszczeń.
          • Narol pow. lubaczowski – zespół pałacowo-parkowy. Pałac wzniesiony w latach 1770-1781 dla Feliksa Antoniego Łosia, zdewastowany w czasie I i II wojny światowej, odbudowywany etapami od lat 50. XX w. Piętrowy z trzema ryzalitami połączony ćwierćkolistymi galeriami z parterowymi pawilonami bocznymi. Wjazd do zespołu przez bramę ujętą dwoma ośmiobocznymi kordegardami. Zespół otoczony rozległym parkiem krajobrazowym z częściowo czytelnym pierwotnym układem. Jedno z największych założeń rezydencjonalnych na terenie województwa podkarpackiego.
          • Odrzykoń pow. krośnieński - ruiny zamku „Kamieniec”, gotycki, wzniesiony pod koniec XIV w. przez Klemensa z Moskorzewa, wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany, w ruinie od końca XVIII w. Założenie nieregularne, złożone z czterech części: zamku wysokiego, położonego na wschód od niego zamku dolnego oraz przedzamcza wschodniego korczyńskiego zwanego zamkiem niskim i przedzamcza zachodniego nazywanego również zamkiem niskim odrzykońskim.
          • Posada Rybotycka pow przemyski – cerkiew pw. św. Onufrego (pierwotnie bazyliańska), murowana z kamienia, gotycko-renesansowa, wzniesiona zapewne ok. poł. XV w., odbudowana w 2 ćw. XVI w. po najeździe tatarskim. Trójdzielna (nawa i wieża dwukondygnacyjne, w wieży wydzielony przedsionek i babiniec, nad którym kaplica). Wnętrze dekorowane unikatową polichromią z XVI w.
          • Pruchnik pow. jarosławski – zespół drewnianej zabudowy małomiasteczkowej zlokalizowanej głównie w rynku (z wyjątkiem pierzei północnej) przy ulicy Kańczuckiej i kilku innych uliczkach. Drewniane podcieniowe domy pochodzą zasadniczo z II poł. XIX w.(zachowało się także kilka starszych obiektów z k. XVIII i 1 poł. XIX w.) Większość z nich to domy przysłupowe, o konstrukcji wieńcowej, o dachach naczółkowych, przyczółkowych i czterospadowych. Domy zdobione ciekawym detalem architektonicznym (spiralnie żłobkowane słupy, ukośne i rombowe kraty nadsłupia, dekoracyjnie wycinane wsporniki itp.)
          • Przemyśl – kościół pw. św. Jana Chrzciciela, katedralny, gotycki, murowany z kamienia (prezbiterium) i cegły (korpus). Wzniesiony w latach 1465-1490, do ok. 1550 r. odbudowywany po zniszczeniach, barokizowany w latach ok. 1725-1733 (m. in. wzniesienie fasady), prezbiterium regotycyzowane wg projektu T. Prylińskiego i M. Zajączkowskiego w latach 1883-1901, inne prace wg proj. S. Majerskiego w latach 1900-1913 (m.in. neobarokizacja fasady). Prezbiterium trójprzęsłowe zamknięte trójbocznie, korpus pseudohalowy, trójnawowy, czteroprzęsłowy z kaplicami: renesansową, ośmioboczną Drohojowskich od północy z 1578 r. i barokową, elipsoidalną Fredrów od południa z lat 1724-30. Bogaty wystrój i wyposażenie, m.in. dzieła Tomasza Huttera, Józefa Mehoffera, Stanisława Stroińskiego, Ferdynanda Majerskiego. Pod prezbiterium relikty rotundy św. Mikołaja z XII-XIII w. Obok dzwonnica późnobarokowa z lat 1759-64, nadbudowana w 1907 r.
          • Przemyśl – kościół pw. św. Ignacego (ob. sobór archikatedralny pw. św. Jana Chrzciciela) i zespół kolegium Jezuitów. Kościół wzniesiony w latach 1627-1671 zapewne wg projektów Giacomo Briano i Jakuba Solariego. Częściowo przebudowany (fasada i wieże) w latach 1769-72. Wczesnobarokowy, w typie bazyliki emporowej, z dwuwieżową fasadą. We wnętrzu m.in. barokowy ikonostas z lat 1682-88.
          • Przemyśl – zespół klasztorny oo. karmelitów. Kościół pw. św. Teresy z Avila wzniesiony w latach 1623-30, przebudowany 1879-85, w latach. 90. XX w. rozebrano kopułę z 1866 r. Wczesnobarokowa bazylika transeptowa z kaplicą. We wnętrzu m.in.: późnorenesansowa dekoracja sztukatorska (częściowo przekształcona w XIX w.), późnobarokowe ołtarze boczne, rokokowa ambona w kształcie łodzi. Klasztor (od wschodu i południa) wybudowany w latach 1623-66, nadbudowany zapewne w I poł. XVIII w., przekształcany w XIX w. Czteroskrzydłowy z wirydarzem i skrzydłami wokół nowszego dziedzińca.
          • Przemyśl – zespół klasztorny oo. franciszkanów. Kościół pw. św. Marii Magdaleny, wzniesiony w latach 1754-80 wg projektu Walentego Haltmana, wielokrotnie remontowany w XIX i XX w. Późnobarokowa bazylika emporowa z dwuwieżową fasadą poprzedzoną schodami z rokokowymi rzeźbami zapewne autorstwa Antoniego Osińskiego i Fesingera (Fabian lub Marcin). We wnętrzu rokokowa polichromia z lat 1771-78 i bogate wyposażenie, m.in. ołtarz główny z rzeźbami autorstwa Piotra Polejowskiego. Klasztor wzniesiony w XVII w., wielokrotnie przebudowywany w późniejszych wiekach.
          • Przemyśl i okolice - Twierdza Przemyśl wznoszona w latach 1854 do 1914 r. (sukcesywnie rozbudowywana i modernizowana). Do dzisiaj zachowały się prawie w komplecie wszystkie jej elementy, pomimo zniszczeń dokonanych w 1915 r., powojennych rozbiórek i współczesnych dewastacji. W skład zespołu wchodzą: wewnętrzny pierścień fortyfikacji w systemie poligonalnym (jedyny tego typu zabytek w Polsce), linia fortów i baterii wspierających oraz pierścień zewnętrzny o długości 54 km. Zachowane do dzisiaj forty obrazują rozwój sztuki obronnej w 2 poł. XIX i pocz. XX w. od artyleryjskich szańców FS pierwszego obozu warownego, przez forty artyleryjskie, ześrodkowane pancerne, pancerne obrony bliskiej, piechoty, baterie artylerii, pozostałości fortyfikacji polowych. Zabytkowy zespół Twierdzy Przemyśl dopełniają: sieć dróg fortecznych, układy zieleni maskującej, zespoły koszarowe w Przemyślu i okolicach, zespoły magazynowe, szpital forteczny, pozostałości lotnisk fortecznych.
          • Przeworsk – kościół i kanonia bożogrobców (ob. kościół parafialny pw. św. Ducha). Ufundowany w 1394 r. przez Jana z Tarnowa, budowę kościoła ukończono przed 1473 r. Gotycka pseudobazylika z wieżą od zachodu i barokową kaplicą Grobu Chrystusa od północy (1718 r.) Bogate wyposażenie wnętrza, m.in.: gotyckie epitafium Rafała Tarnowskiego z k. XV w., barokowe i późnobarokowe ołtarze, stalle, ambona oraz wyjątkowo rzadki wystrój kaplicy z „kopią” Grobu Chrystusa w Jerozolimie, sztukateriami autorstwa Fryderyka Baumana oraz barokowymi polichromiami. Kanonia bożogrobców gotycka zapewne z 4 ćw. XV w., rozbudowana ok. połowy XVIII w. Na północ i zachód od zespołu pozostałości średniowiecznych miejskich murów obronnych.
          • Przeworsk – Zespół klasztorny bernardynów. Kościół pw. św. Barbary wzniesiony w latach 1461-1465. Późnogotycki, ceglany, halowy z wieżą przy prezbiterium na styku z korpusem (XVI w.?) i barokową kaplicą od północy (1757 r.). Nad zamknięciem prezbiterium manierystyczny szczyt (1 ćw. XVII w.) Barokizacja wnętrza w 3 ćw. XVIII w. (m. in. nowe sklepienia nad korpusem, iluzjonistyczna polichromia ścian). Kościół i klasztor restaurowane na przełomie XIX i XX w. pod kierunkiem Zygmunta Hendla. Klasztor wzniesiony w XV w. (skrzydło wschodnie i część zachodniego). Zapewne w I poł. XVII w. rozbudowany o skrzydło północne i część zachodniego. Założenie trójskrzydłowe wokół trapezoidalnego wirydarza. W skrzydle wschodnim zachowana gotycka polichromia. Zespół inkastelowany w końcu XV w., ufortyfikowany ok. połowy XVII w.
          • Radruż pow. lubaczowski - zespół cerkiewny złożony z drewnianej cerkwi pw. św. Paraskewy zapewne z 4 ćw. XVI w. i wolnostojącej drewnianej dzwonnicy, zapewne z 3 ćw. XVIII w. oraz murowanej kostnicy z XIX w. Całość obwiedziona jest kamiennym murem z poł. XIX w. Remontowana w 3 ćw. XVIII w. i w XIX w. Cerkiew konstrukcji zrębowej, trójdzielna, jednokopułowa, otoczona sobotami. We wnętrzu unikatowa przegroda ikonostasowa zdobiona polichromią z 1648 r. Świątynia wzniesiona przez zawodowych mistrzów wykorzystujących doświadczenia ciesielstwa późnogotyckiego z zastosowaniem unikalnych rozwiązań konstrukcyjnych, należy do najstarszych i najcenniejszych cerkwi drewnianych na terenie Polski.

            Radruz_-_cerkiew_pw__sw__Paraskewii_R__Kwolek.JPG
             
          • Rzemień pow. mielecki – wieża mieszkalno-obronna, wzniesiona przed 1508 r., przebudowana ok. 1625 r. staraniem Stanisława Lubomirskiego przez Macieja Trapolę (?) Przekształcona w duchu neogotyku w 1857r. Na rzucie kwadratu, dwupiętrowa z cylindryczną wieżą i loggią od zach. (rekonstruowanymi w 1931 r.), otoczona fortyfikacjami bastionowymi.
          • Rzeszów – kościół farny pw. śś. Stanisława i Wojciecha, wzniesiony prawdopodobnie w I poł. XV w., odbudowany po pożarze ok. 1623 r. z inicjatywy Mikołaja Spytka Ligęzy - prawdopodobnie wówczas lub przed 4 ćw. XVII w. rozbudowany o nawy boczne (zapewne w tym czasie dokonano również barokizacji wnętrza). Murowany z cegły, z gotyckim prezbiterium i trójnawowym korpusem. We wnętrzu manierystyczne nagrobki członków rodziny Rzeszowskich oraz jednolite wyposażenie z ok. poł. XVIII w. Obok kościoła wolnostojąca murowana dzwonnica z k. XVII w.?, zapewne wg projektu Jana Chrzciciela Bellottiego.
          • Rzeszów – zespół klasztorny oo. bernardynów. Wczesnobarokowy kościół pw. Wniebowzięcia NMP wzniesiony w latach 1624-29 z fundacji Mikołaja Spytka Ligęzy jako kościół obronny włączony w dawny system fortyfikacji miejskich. Murowany, jednonawowy, krzyżowo-kopułowy z wieżą od frontu. Wyposażenie wnętrza bogate. W prezbiterium alabastrowy ołtarz główny z 2 ćw. XVII w.– jeden z najwybitniejszych przykładów rzeźby manierystycznej w Polsce o niderlandzkiej proweniencji oraz osiem alabastrowych nagrobków przedstawicieli rodziny Ligęzów z lat ok. 1629-37 przypisywanych Sebastianowi Sali lub Janowi Pfisterowi. W ołtarzu Matki Boskiej Rzeszowskiej późnogotycka figurka MB z Dzieciątkiem. Pozostałe elementy wystroju i wyposażenia, późnobarokowe z ok. poł. XVIII i II poł. XVIII w. w. Klasztor barokowy z pocz. XVIII w. wg proj. Tylmana z Gameren.
          • Rzeszów - zespół klasztorny oo. pijarów (ob. kościół parafialny pw. Świętego Krzyża, Muzeum Okręgowe i liceum). Ufundowany dla bernardynek przez Zofię Zasławską Ostrogską. Kościół wzniesiony w latach 1642-1646 przez lubelskiego muratora Jana Cangera, we współpracy ze sztukatorem Janem Chrzcicielem Falconim. W 1654 r. przekazany pijarom przez Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Przebudowany w latach 1704-1707 (dwuwieżowa fasada) wg projektu Tylmana z Gameren. Bogaty wystrój i wyposażenie wnętrza, m.in. XVII-wieczna dekoracja sztukatorska, XVIII-wieczne ołtarze. Klasztor wzniesiony po poł. XVII w. Piętrowy, czteroskrzydłowy z wirydarzem; w części pomieszczeń zachowana XVII-wieczna polichromia. W końcu XVII i początku XVIII w. Tylman z Gameren przebudował klasztor i wzniósł budynek kolegium.
          • Rzeszów – zamek. Zbudowany przez Mikołaja Spytka Ligęzę na przełomie XVI i XVII w., po 1638 r. otoczony fortyfikacjami w systemie bastionowym nowowłoskim z inicjatywy Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Rozbudowany w latach 1682-1692 przez Tylmana z Gameren na zlecenie Hieronima Augustyna Lubomirskiego. Czworoboczny piętrowy zamek z wieżą bramną, otoczony został nowymi, holenderskimi fortyfikacjami bastionowymi (cztery bastiony i rawelin osłaniający bramę). Budynek zamku w latach 1902-04 rozebrany i zbudowany na nowo. Zachowana została dolna kondygnacja wieży oraz fortyfikacje bastionowe. XVII-wieczne fortyfikacje zamku w Rzeszowie są cennym zabytkiem sztuki obronnej.
          • Sieniawa pow. przeworski – zespół pałacowy. Pałac wzniesiony w latach 1720-26 dla Adama Mikołaja Sieniawskiego przez Giovanniego Spazzio, rozbudowany w 1763 r. wg projektu Jakuba Hempla, gruntownie przebudowany w latach 1879-81 (m.in. nadbudowa ryzalitów). Zdewastowany w czasie I wojny światowej i gruntownie remontowany w II poł. XX w. Złożony z parterowego korpusu z ryzalitem pośrodku flankowanego piętrowymi ryzalitami. Zespół pierwotnie był elementem sprzężonego z miastem układu obronnego (obecnie zachowane fragmentarycznie fortyfikacje bastionowe). W skład zespołu wchodzi ponadto kilka obiektów z XVIII i XIX w. (m.in. oficyna, pałacyk letni, pawilon ogrodowy, rządcówki, stajnia z wozownią, kordegardy) usytuowane w malowniczo zakomponowanym parku krajobrazowym.
          • Stara Wieś pow. brzozowski – zespół klasztorny paulinów (ob. jezuitów) fundacji Aleksandra Antoniego Fredry. Kościół pw. Wniebowzięcia NMP wzniesiony w latach 1728-60; wieże nadbudowane w latach 1843-45, odbudowany po pożarze w 1886 r. Późnobarokowa trójnawowa bazylika z transeptem i z dwuwieżową fasadą. Urządzenie wnętrza jednolite, późnobarokowe, m.in. ołtarz główny z 1760 r. wzorowany na ołtarzu głównym kościoła paulinów w Częstochowie zapewne z warsztatu Jana Jerzego Urbańskiego lub Franciszka Józefa Mangoldta. Wnętrze prezbiterium dekorowane polichromią z ok. 1760 r. Klasztor późnobarokowy, wzniesiony współcześnie z kościołem, rozbudowany w XIX w.
          • Świątkowa Wielka pow. jasielski - cerkiew filialna greckokatolicka pw. św. Michała Archanioła, obecnie kościół filialny rzymskokatolicki, wzniesiona (lub przebudowana) w 1757 r. Remontowana w k. XVIII w. i w latach 1826-1828 (prawdopodobnie wówczas dobudowano wieżę). Drewniana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna z izbicową wieżą, z namiotowymi łamanymi dachami-kopułami nad nawą i sanktuarium. We wnętrzu polichromia figuralna z II poł. XVIII w. oraz bogate wyposażenie z XVII i XVIII w. zawierające wybitne przykłady miejscowego malarstwa cerkiewnego. Należy do typowych budowli sakralnych wznoszonych na zachodniej Łemkowszczyźnie.
          • Trzcinica pow. jasielski - kościół parafialny pw. św. Doroty, gotycki, wzniesiony zapewne w 1 ćw. XVI w., rozbudowany o wieżę zapewne w k. XVI w. Drewniany, konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowo-ramowej ujętą sobotami. Wnętrze dekorowane jest polichromią renesansową i manierystyczną (z ok. poł. XVI w., ok. 1600 r. i I poł. XVII w.) Należy do najcenniejszych obiektów drewnianej architektury sakralnej w Polsce, wzniesionych w tzw. systemie więźbowo-zaskrzynieniowo-zaczepowym, z zachowanym wyjątkowo bogatym wystrojem wnętrza.
          • Turzańsk pow. sanocki - Zespół cerkiewny. Cerkiew greckokatolicka pw. Archanioła Michała (obecnie prawosławna) wybudowana w latach 1801-1803. W 1817 r. wzniesiono drewnianą, wolnostojącą dzwonnicę. W 1936 r. świątynię rozbudowano (o kruchtę od zachodu i prawdopodobnie zakrystię południową). Cerkiew drewniana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna; przy sanktuarium pastoforia. We wnętrzu zachowane oryginalne wyposażenie cerkiewne z XIX w. Świątynia należy do grupy cerkwi tzw. wschodniołemkowskich charakteryzujących się m.in. wydłużonym planem, równą wysokością zrębu ścian sanktuarium, nawy i babińca, zwieńczeniami w formie cebulastych hełmów ze ślepymi latarniami.
          • Tyczyn pow. rzeszowski – zespół kościelny złożony z kościoła pw. Świętej Trójcy i św. Katarzyny, dwóch dzwonnic, wikarówki, ogrodzenia oraz plebani wraz z bramą i ogrodzeniem. Pierwszy murowany kościół zbudowany z fundacji Jana Pileckiego w 1466 r. (z tego czasu zachowane mury prezbiterium). Odbudowywany po zniszczeniach w 2 ćw. XVII w. (pożar miasta) oraz po 1657 r. (najazd Rakoczego). Obecną formę zawdzięcza działaniom podjętym przez Jana Klemensa Branickiego. W trakcie XVIII-wiecznej przebudowy w latach 1720-1763 wg projektu J. H. Klemma nastąpiło przekształcenie architektury w stylu późnego baroku. Bogate wyposażenie późnobarokowe, m.in. ołtarze architektoniczne ze sztucznego kamienia, przypisywane Gottfriedowi Schulzowi. Z II poł. XVIII wieku pochodzą też wikarówka i plebania oraz ogrodzenie.
          • Ulucz pow. brzozowski - cerkiew greckokatolicka pw. Wniebowstąpienia Pańskiego (pierwotnie klasztorna), obecnie filia MBL w Sanoku. Wzniesiona w 1657 r. (wg tradycji zbudowana w latach 1510–17), związana z istniejącym tu niegdyś warownym klasztorem Bazylianów. Drewniana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna, jednokopułowa (z kopułą na tamburze). We wnętrzu figuralna polichromia z 4 ćw. XVII w. Zachowany XVII-wieczny, wielostrefowy ikonostas eksponowany obecnie w MBL w Sanoku. Według niektórych badaczy cerkiew stanowi jedyny zachowany przykład archaicznego typu cerkwi jednokopułowej o zrębowych sklepieniach, z pastoforiami przy sanktuarium.
          • Wydrze pow. łańcucki - Zespół Pałacyku Myśliwskiego Julin wzniesiony ok. 1880 r. z inicjatywy II ordynata łańcuckiego – Alfreda Potockiego, rozbudowany w latach 20. XX w. W skład zespołu wchodzą m.in. drewniane budynki: pałacyk myśliwski, służbówka zwana „dyrektorówką” lub „adiunktówką” oraz rozległe założenie parkowe. Pałacyk myśliwski wzniesiony w stylu szwajcarskim o bogatym snycerskim detalu architektonicznym zachował oryginalny wystrój (m.in. boazerie, ozdobne stropy, piece i kominki, kute balustrady, szafy biblioteczne).
          • Zarzecze pow. przeworski – klasycystyczny pałac wzniesiony w latach 1817-19 wg projektu Christiana Piotra Aignera dla Magdaleny z Dzieduszyckich Morskiej. Budowla o nieregularnym planie, dwukondygnacyjna z wyższą od korpusu rotundą z galerią kolumnową i parterową oranżerią; w typie tzw. pałacu z rotundą w narożu. We wnętrzu pozostałości bogatego wystroju. Pałac w otoczeniu parku krajobrazowego.