DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Charakterystyka dziedzictwa kulturowego
          Województwo lubuskie zajmuje tereny, które w przeszłości należały do kilku zróżnicowanych pod względem historycznym i kulturowym regionów. Jego specyfika wynika m.in. z faktu, że były to tereny przygraniczne, które często zmieniały przynależność państwową, dzielnicową czy administracyjną. W obrębie województwa można wyróżnić m.in.: północną część Dolnego Śląska (pow. krośnieński, nowosolski, zielonogórski, świebodziński, żagański), wschodnie pasmo Dolnych Łużyc (pow. żarski, rejon gubiński), południowy fragment Pomorza Zachodniego (pow. gorzowski, strzelecko-drezdenecki), zachodni skraj Wielkopolski (pow. międzyrzecki, wschowski, gm. Babimost, Kargowa i Zbąszynek).

          Geneza nazwy województwa wiąże się z plemieniem Lubuszan, których największy gród Lubusz znajdował się na lewym brzegu Odry, w pobliżu ujścia do niej rzeki Warty. We wczesnym średniowieczu teren obecnego województwa lubuskiego należał w dużej części do Piastów. W I poł. XIII w. ziemie związane z Łużycami i Pomorzem Zachodnim oraz Ziemia Lubuska stały się częścią Brandenburgii. Na wskutek rosnącej ekspansji Marchii stopniowo coraz większe tereny na wschód od Odry znalazły się pod panowaniem margrabiów brandenburskich. Natomiast południowa część województwa znalazła się w księstwie głogowskim, następnie głogowsko-żagańskim, które w I poł. XIV w. przeszło pod władanie korony czeskiej. W XVII stuleciu Śląsk i Czechy należały do monarchii austriackiej. W wyniku wojen śląskich w 1741 r. Śląsk został włączony do Prus. Po II rozbiorze Polski Prusy anektowały m.in. teren całego obecnego województwa lubuskiego, który pozostawał w granicach późniejszego państwa niemieckiego do 1945 r. Po II wojnie światowej opisywane tereny zostały przyznane Polsce. Część miejscowości została zniszczona na skutek działań wojennych, m. in. Gubin, Kostrzyn lub dewastacji dokonanych przez wojska radzieckie, np. Skwierzyna. Nastąpiła migracja ludności, dotychczasowi mieszkańcy zostali wysiedleni do Niemiec, a na „ziemie odzyskane” przybyli osadnicy z centralnej Polski oraz repatrianci zza Bugu. Wśród ludności napływowej wyróżniają się górale czadeccy z Bukowiny rumuńskiej oraz społeczność łemkowska. Poza tym istotną rolę odgrywają Łużyczanie od stuleci zamieszkujący te tereny. W 1950 r. utworzono województwo zielonogórskie, obejmujące obszar mniejszy od dzisiejszego województwa lubuskiego, bowiem północna część należała wówczas do województwa poznańskiego. Po reformie administracyjnej w 1975 r. powstało województwo gorzowskie i zielonogórskie. Województwo lubuskie istnieje od 1999 roku.

          Analizując dziedzictwo kulturowe województwa lubuskiego należy podkreślić zróżnicowany jego charakter w poszczególnych regionach. Południowe tereny województwa pod względem kulturowym i artystycznym pozostawały pod wpływem Dolnego Śląska, część wschodnia Wielkopolski, natomiast północny region był bardziej powiązany z Pomorzem Zachodnim i Brandenburgią. Również pod względem występowania zabytków architektury województwo lubuskie jest niejednolitym obszarem. W rejestrze zabytków znajduje się 3 651 zabytków nieruchomych, w tym 2 859 zlokalizowanych jest w części południowej, a 756 w północnej. Rejestr zabytków ruchomych obejmuje 3 524 obiekty, są to zarówno pojedyncze dzieła, jak i całe zespoły, głównie będące wyposażeniem kościołów. W przypadku zabytków archeologicznych rejestr zawiera 548 wpisów.

          Ważną grupę zabytków stanowią obiekty sakralne (498 kościołów wpisanych do rejestru zabytków). Licznie reprezentowany jest styl gotycki, np. katedra w Gorzowie Wlkp., ruiny fary w Gubinie, konkatedra w Zielonej Górze, barokowy (klasztor bernardynów we Wschowie, kolegium jezuickie w Żaganiu), a także style historyzujące, np. kościoły w Drezdenku, Lubsku czy Nowej Soli. Odrębną grupę stanowią kościoły drewniane. Szczególnie cenne są świątynie w Klępsku, Chlastawie, Kosieczynie. W grupie budynków rezydencjonalnych wyróżniają się budowle o charakterze obronnym – zamki pochodzące z okresu średniowiecza, np. w Kożuchowie, Łagowie, jak również nowożytne dwory obronne, np. w Borowie czy w Świdnicy. Wybitnymi przykładami rezydencji magnackich są barokowe założenia parkowo-pałacowe w Brodach, Żaganiu i Żarach. Miasta lubuskie w większości posiadają średniowieczną metrykę i cechują się regularnym rozplanowaniem, z centralnie zlokalizowanym rynkiem i ratuszem, np. Bytom Odrzański, Zielona Góra, Międzyrzecz. Wszystkie ośrodki posiadały system obwarowań. Pozostałości fortyfikacji pozostały do dziś m.in. w Strzelcach Krajeńskich, Wschowie, Ośnie Lubuskim, Kostrzynie. W grupie budynków użyteczności publicznej należy wymienić obiekty architektury z początku XX wieku: secesyjny zespół sanatoryjny w Trzebiechowie z wystrojem autorstwa Henrego van de Velde czy modernistyczna hala miejska, obecnie teatr w Zielonej Górze. W duchu modernizmu powstawały budynki przemysłowe, z których na wyróżnienie zasługuje elektrownia w Dychowie.