DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          CHARAKTERYSTYKA DZIEDZCTWA KULTUROWEGO
          Województwo łódzkie ze stolicą w Łodzi powstało po I wojnie światowej. Utworzone zostało z historycznych ziem: sieradzkiej i piotrkowskiej, rawskiej, wieluńskiej, opoczyńskiej oraz trenów Księstwa Łowickiego. Powstało jako wynik decyzji administracyjnych i jest niejednorodne pod względem kultury, tradycji, obyczajów, kształtowania przestrzeni. Istniejące na jego obszarze regionalne więzi kształtowały się w ramach ziem historycznych tworzących obecnie na mapie województwa swoiste podregiony
          Zróżnicowanie ziem centralnej Polski, znajduje swoje odzwierciedlenie w różnorodności zachowanych obiektów historycznej architektury, budownictwa.

          Sytuowanie historyczne współczesnego województwa łódzkiego spowodowało ciekawe połączenie kulturowe i gospodarcze ziem, które składają się na region łódzki. Lokalizacja walorów antropogenicznych regionu charakteryzuje się tym, że najstarsze zachowane obiekty występują na jego obrzeżach, często w dolinach dużych rzek, a najmłodsze, zwłaszcza dziewiętnastowieczne, związane z rozwojem przemysłu, w jego centrum, na obszarach wyżynnych i wododziałowych.

          Najstarsze istniejące obiekty obronne w regionie to grodziska, relikty dawnych grodów (zachowane m. in. w Tumie, Żarnowie, Sieradzu). Średniowieczne zamki oglądać można w Oporowie, Uniejowie, Łęczycy, Piotrkowie Trybunalskim, Opocznie oraz Rawie Mazowieckiej. Ruiny zamków znajdują się m. in. w dolinie rzeki Pilicy: Inowłodzu, Majkowicach, Bąkowej Górze, Przedborzu, a także nad Prosną w Bolesławcu.
          Na terenie tym istnieje również wiele siedzib rodów arystokratycznych, rodzin szlacheckich. Najbardziej znane pałace znajdują się w Nieborowie, Galewicach. Pałace biskupie w Wolborzu i Skierniewicach. Spośród licznych w regionie dworów wymienić można: Tubądzin, Ożarów, Wodzierady, Biskupice, Dębołękę, Gostków, Małynin, Rychłocice, Kołacin, Byszewy, Chojne i inne.

          O potencjale kulturowym ziem województwa łódzkiego decyduje również to, że od wieków tereny te wspólnie z Polakami zamieszkiwali przedstawiciele różnych narodowości, bogactwem swej kultury przyczyniając się do zróżnicowania obrazu kultury niematerialnej i artystycznej regionu łódzkiego. Przedstawiciele narodu niemieckiego, żydowskiego, rosyjskiego, czeskiego wznosili na ziemi łódzkiej świątynie, pałace, zespoły fabryczne, nekropolie. Ich ślady widoczne są również w tradycji - regionalnej kuchni, obrzędach. Te pozostałości zróżnicowania etnicznego na ziemi województwa łódzkiego szczególnie wyraźnie widoczne jest w dużych miastach – ośrodkach regionu łódzkiego: Łodzi, Piotrkowie Trybunalskim, Sieradzu, Łowiczu, Łęczycy, Uniejowie, Skierniewicach, Rawie Mazowieckiej, Tomaszowie Mazowieckim, Kutnie.
          Niestety wydarzenia historii najnowszej - likwidacja ludności wyznania żydowskiego w czasie II wojny światowej, opuszczenie Polski przez obywateli niemieckich, spowodowała zmianę charakteru tych tradycyjnie wielokulturowych ziem.

          O dawnej obecności ludności żydowskiej świadczą nekropolie w: Łowiczu, Bolimowie, Skierniewicach, Rawie Mazowieckiej, Białej Rawskiej, Piotrkowie Trybunalskim, Łasku, Łodzi, Zduńskiej Woli, Zgierzu. W krajobrazie miast znaleźć można jeszcze pozostałości dawnych synagog w: Piotrkowie, Inowłodzu (jednak nie pełniących już swoich dawnych funkcji). Pozostały również, przede wszystkim w Łodzi, pałace, wille fabrykanckie oraz zespoły fabryczno – rezydencjonalne.

          Obecność Niemców na terenie województwa wiążę się z XIV i XV wieczną lokacją miast na prawie niemieckim. Pojawili się oni wówczas m. in. w: Sieradzu, Wieluniu, Piotrkowie i Zgierzu.
          W XVIII i pocz. XIX w. przeprowadzona została kolonizacja wsi fryderycjańskich i holenderskich. Utworzono wówczas wieś: Nowosolna, Ksawerów, Andrespol, Olechów.

          Kolejną falą przybywali osadnicy do miast przemysłowych – Łodzi, Zgierza, Pabianic, Ozorkowa, Konstantynowa, Aleksandrowa, Zduńskiej Woli, Tomaszowa Mazowieckiego . jako nacja dominująca w strukturze narodowościowej Niemcy pozostawili po sobie świątynie, zespoły fabryczno – rezydencjonalne, nekropolie.

          W 1802 r. w Zelowie osiedlili się bracia czescy. Na ziemię sieradzką przybyli uciekając przez prześladowaniami. Kolonię czeską stworzono również na terenie osady bawełniano - lnianej „Łódki” na pocz. XIX w.
          Rosjanie przybywający w XIX w. na tereny obecnego woj. łódzkiego stanowili naturalne zaplecze administracyjne dla zaborcy. Największe ich skupiska znajdowały się w Łodzi, Piotrkowie Trybunalskim, Skierniewicach. Śladami ich obecności do dziś są piękne cerkwie, nekropolie, gmachy użyteczności publicznej, oraz szczególne miejsce wypoczynku – zespół obiektów należących do carów w Spale.

          Szczególnym wyróżnikiem tych ziem są ślady XIX – wiecznej historii rozwoju okręgu przemysłowego ze stolicą z Łodzi. To największe miasto regionu wyrosło z tradycji rzemiosła i produkcji przemysłu włókienniczego, stało się w naturalny sposób centrum kulturalnym województwa. Jest jednak jednym z młodszych miast (choć jak wiadomo jego korzenie sięgają XIV w.) a występujące w mieście obiekty zabytkowe, muzea prezentują przede wszystkim barwną historię i pejzaż architektoniczny związany z wiekiem XIX i XX.

          Na obszarze województwa znajdują miasta i osady, które poszczycić się mogą dużo starszym rodowodem. Ich bogata historia miała decydujący wpływ na powstanie odrębnych kultur związanych z dziejami: ziemi łęczyckiej, ziemi sieradzkie i piotrkowskiej, wieluńskiej, opoczyńskiej, rawskiej oraz Księstwa Łowickiego. Wczesnośredniowieczna metryka kilku miast województwa- stolic poszczególnych ziem historycznych, znajduje swoje odzwierciedleni w historycznej zabudowie.

          Ziemia łęczycka ze swoją stolicą to tradycyjnie ważny ośrodek państwa Polan – korzenie jej sięgają X/XI w. Od XIII w. Księstwo Łęczyckie, później województwo, rozwijało się jako ważny, centralnie położony w kraju, ośrodek spotkań możnowładców. Wyróżnikiem terenów są liczne siedziby szlacheckie powstałe na żyznych ziemiach powiatów kutnowskiego, krośniewickiego.

          Historia ziemi opoczyńskiej i jej stolicy to czasy XIV w. Wówczas Opoczno otrzymało prawa miejskie i zostało stolicą powiatu. Szczególnym wyróżnikiem tych ziem są pozostałości sztuki ludowej. Najlepiej zachowały się one w północnej części Opoczyńskiego, zwłaszcza we wsiach należących do dawnych dóbr królewskich i kościelnych.

          Szczególne miejsce wśród obszarów wchodzących w skład województwa łódzkiego zajmuje ziemia dawnego Księstwa Łowickiego. Począwszy od XII w. były to tereny należące do dóbr arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. Po rozbiorach, również posiadały odrębną administrację, bowiem w darze od Napoleona otrzymał je Gubernator Księstwa Warszawskiego. Po 1820 r. car Aleksander I nadał je swojemu bratu - wielkiemu księciu Konstantemu. Dobra łowickie stanowiły osobne księstwo. Za sprawą reformy uwłaszczeniowej na ziemi tej wykształciły się korzystniejsze warunki dla rozwoju. O szczególnym ich charakterze mówić należy w kontekście licznych dworów szlacheckich, ale także założenia szczególnie cennego dla dziedzictwa kulturowego województwa – miasta Łowicza. Wspominając o Ziemi Łowickiej nie sposób zapomnieć o charakterystycznej, żywo kultywowanej sztuce ludowej tego regiony.