DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Strategia konserwatorska dla cerkwi w Powroźniku, miejsca Światowego Dziedzictwa UNESCO
          2017.12.05

          Strategia konserwatorska dla cerkwi w Powroźniku, miejsca Światowego Dziedzictwa UNESCO

          Strategia konserwatorska dla cerkwi w Powroźniku, miejsca Światowego Dziedzictwa UNESCO

          1. grudnia 2017 roku, w siedzibie Urzędu Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, pracownicy Narodowego Instytutu Dziedzictwa z Warszawy i Oddziału Terenowego w Krakowie zaprezentowali opracowanie konserwatorskie dla dawnej cerkwi w Powroźniku. Drewniana świątynia jest jedną z 16 cerkwi wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, w ramach polsko-ukraińskiego wpisu seryjnego i transgranicznego.

          Drewniane cerkwie regionu Karpat w Polsce i na Ukrainie, tworzą grupę zabytków rozrzuconych na rozległym obszarze. Są zróżnicowane pod względem przynależności kościelnej i administracyjnej (kościół rzymskokatolicki, greckokatolicki, prawosławny w trzech autokefaliach: warszawskiej, kijowskiej i moskiewskiej oraz obiekty muzealne).

          Zarządzanie dobrem o tak zróżnicowanej strukturze wymaga szczególnej uwagi i nadzwyczajnych środków. Świątynie są też mocno zróżnicowane ze względu na stan zachowania. Po polskiej stronie ich dobry stan jest wynikiem długoletnich działań konserwatorskich. Po stronie ukraińskiej dają znać o sobie lata niedoinwestowania i fundamentalne potrzeby konserwatorskie. Z tego względu, z inicjatywy Zastępcy Dyrektora NID Mariusza Czuby, reprezentującego stronę polską w Międzynarodowej Radzie Konserwatorskiej Miejsca Światowego Dziedzictwa Drewniane Cerkwie Regionu Karpat w Polsce i na Ukrainie, specjaliści z Narodowego Instytutu Dziedzictwa podjęli serię studiów i analiz konserwatorskich odnośnie stanu zachowania i strategii ochrony dla poszczególnych świątyń.

          Wypracowano oryginalną metodę, która została zastosowana kolejno dla cerkwi w Rohatynie i Chotyńcu oraz dla cerkwi w Powroźniku. W planach jest stworzenie opracowań według wspólnych reguł metodologicznych dla wszystkich 16 obiektów współtworzących wpis. Ukończone w 2017 r. opracowanie dla dawnej cerkwi w Powroźniku przedstawiono podczas spotkania w Muszynie władzom Gminy, duchowieństwu (Proboszcz parafii św. Jakuba w Powroźniku oraz Ks. Konserwator Diecezjalny), przedstawicielowi Rady Parafialnej, reprezentantom wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków oraz pracownikom Gminy. Po prezentacji dokonano wspólnych oględzin zabytku.

          Opracowanie ujmuje cztery zasadnicze grupy problemów – uwarunkowania prawne (krajowe, miejscowe i wynikające z wymogów światowego dziedzictwa), stan techniczny, problematykę otoczenia i osadzenia w krajobrazie oraz kwestie udostępniania i użytkowania zabytku. W przypadku cerkwi w Powroźniku ogólna ocena stanu zachowania i utrzymywania zabytku wypadła bardzo dobrze. Wskazania dotyczą głownie kwestii korekt drzewostanu, polityki zagospodarowania otoczenia oraz docelowego postulatu restytucji zachowanego, lecz podzielonego na części ikonostasu. Podkreślono również potrzebę utrzymania dawnej cerkwi w użyciu kultowym oraz poszerzanie grupy interesariuszy wspierających działania ochronne.

          Prezentacja połączona z przekazaniem opracowania konserwatorskiego gospodarzom obiektu i władzom gminy była jednym z elementów polityki Narodowego Instytutu Dziedzictwa, której celem jest zacieśnianie współpracy krajowych gremiów eksperckich z gospodarzami obiektów z Listy Światowego Dziedzictwa oraz propagowanie dobrych praktyk w zakresie działań konserwatorskich i zarządczych.