Cerkiew pw. św. Michała Archanioła w Turzańsku (Polska)

Cerkiew wzniesiono w latach 1801-1803. W 1836 do korpusu dobudowano przedsionek i prawdopodobnie południową zakrystię. Remontowana w 1898 i 1913 r. (m. in. wymiana gontowego pokrycia dachów na blachę i powiększenie okien). Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w 1947 r. użytkowana jako kościół rzymskokatolicki, a od 1963 r. jako cerkiew prawosławna. W l. 80., 90. XX w. oraz po 2000 r. przeprowadzono liczne remonty cerkwi.

Świątynia stanowi przykład cerkwi łemkowskiej typu północno-wschodniego. Cerkiew usytuowana w środkowej części wsi po północnej stronie drogi, na stoku wzniesienia stosunkowo łagodnie opadającego w kierunku drogi i doliny potoku. Wraz z drewnianą dzwonnicą i pozostałościami cmentarza tworzy zespół wyznaczony kamiennym murem ogrodzeniowym z wieńcem starodrzewu. Cerkiew orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej, z przedsionkiem o konstrukcji słupowo-ramowej. Posiada układ trójdzielny sanktuarium-nawa-babiniec. Duża nawa i mniejszy od niej babiniec na rzutach kwadratu, sanktuarium na rzucie prostokąta zamknięte od wsch. trójbocznie. Po obu stronach sanktuarium (od pd. i pn.) dostawione 2 zakrystie na planie zbliżonym do kwadratu, zamknięte trójbocznie. Do babińca od zach. dostawiony prostokątny przedsionek o tej samej co babiniec szerokości. Sanktuarium nawa i babiniec równej wysokości, przekryte wspólnym dachem wielopołaciowym, jednokalenicowym i opasane wieńczącym gzymsem podokapowym oraz usytuowanym nieco niżej gzymsem nadokiennym, na którym założony niewielki daszek okapowy. Zakrystie niższe (do wysokości gzymsu nadokiennego), nakryte dachami namiotowymi o profilu sferycznym. Nad przedsionkiem dach pulpitowy. Dachy wszystkich członów cerkwi (z wyjątkiem przedsionka) zwieńczone baniastymi, pozornymi wieżyczkami sygnaturkowymi, z których największa nad nawą. Dachy i wieżyczki (hełmy) kryte blachą. Ściany szalowane pionowo deskami. W sanktuarium, nawie i babińcu spłaszczone ośmiopolowe kopuły namiotowe, w pozostałych pomieszczeniach stropy płaskie. Wnętrze nawy i babińca jednoprzestrzenne. W babińcu nadwieszony chór śpiewaczy. Ściany dekorowane figuralno-ornamentalną polichromią z 1898 r. We wnętrzu zachowane zabytkowe wyposażenie (m. in. ikonostas z I poł. XIX w., ołtarze boczne).