Tradycja wykonywania ozdób ze słomy w Majdanie Kozłowieckim, Annoborze i Łucce-Kolonii została wpisana na Krajową listę niematerialnego dziedzictwa kultury. Związana jest z dawnym wykorzystaniem tego surowca na Lubelszczyźnie, gdzie słoma była materiałem powszechnie dostępnym i wykorzystywanym na co dzień.
Dawniej słoma służyła jako ściółka i pasza dla zwierząt, a także była wykorzystywana w budownictwie i plecionkarstwie. Wytwarzano z niej naczynia zasobowe, misy, torby, ule, kapelusze, a także elementy kostiumów i rekwizytów obrzędowych. Wykonywano również podłaźniczki, pająki oraz inne tradycyjne ozdoby związane z obrzędowością i świętami.
Dziś zachowała się przede wszystkim dekoracyjna odmiana słomkarstwa obejmująca m.in. ozdoby bożonarodzeniowe, kapelusze oraz elementy wieńców dożynkowych. Szczególnie cenione są lekkie i trwałe ozdoby choinkowe wykonywane ze słomy żytniej.
Podstawą tradycji jest odpowiednie przygotowanie surowca. Najbardziej ceniona jest słoma żytnia z dawnych odmian, zwłaszcza krzycy lub odmian dańkowskich, które dają długie, proste i mocne źdźbła. Żyto wysiewa się jesienią, niezbyt gęsto i bez nadmiernego nawożenia. W lipcu dojrzałe zboże ścina się kosą z kabłąkiem lub sierpem, wiąże w snopy i pozostawia do wyschnięcia. Potem zwozi się je do stodoły, a następnie wybiera najlepsze źdźbła, odcina kłosy, usuwa kolanka i zaschnięte liście, zwane koszulkami. Słomę tnie się, segreguje według grubości oraz długości, a następnie wiąże w pęczki. Przed wyplataniem pęczki moczy się w wodzie, by słoma stała się giętka i nie pękała.
Z gotowej słomy powstają różnorodne ozdoby, a technika ich wykonania zależy od rodzaju ozdoby. Kapelusze powstają z długiej krajki, zszywanej ręcznie lnianą nicią „na zakładkę”. Gwiazdki układa się z równych odcinków związanych pośrodku, a świderki z cienkich słomek przekładanych spiralnie. Aniołki i figurki tworzy się przez wiązanie pęczków oraz dołączanie rączek, skrzydełek i innych elementów dekoracyjnych wykonanych z tkanin i kolorowych słomek. Zwierzęta formuje się z mocno związanych wiązek, wyodrębniając nogi, rogi i grzywy. W tradycji zachowały się również rozbudowane kompozycje, takie jak szopki i wieńce dożynkowe, wykonywane ze słomy, zbóż, kwiatów i innych naturalnych materiałów.
